Diagnose: Hulp zoeken en geven bij selectief mutisme

Selectief mutisme gaat niet vanzelf weg. Daar is een behandeling voor nodig. Hieronder lees je er meer over.

Selectief mutisme ontwikkelt zich vaak tussen het 2e en 5e levensjaar. Echter een diagnose wordt vaak niet gesteld op die leeftijd en hulp en behandeling wordt dan ook niet gezocht voordat de kinderen in de leeftijd van 6 tot 8 jaar zijn. Een reden hiervoor kan zijn dat het voor zowel ouders als professionals moeilijk kan zijn om selectief mutisme te onderscheiden van algemene verlegenheid. Hierdoor wordt vaak verondersteld dat het stil zijn een fase is die vanzelf wel over zal gaan. Dat is natuurlijk geen vreemde gedachte, aangezien een groot gedeelte van de verlegen kinderen inderdaad na een periode van stil zijn wel weer gaan praten. Helaas geldt dit echt niet voor kinderen met selectief mutisme.

Het is van belang dat een kind met selectief mutisme hulp krijgt bij het overkomen van deze stoornis. Hoe eerder het kind behandeld kan worden voor selectief mutisme, hoe sneller de behandeling ook aan zal slaan en er een betere algehele prognose kan zijn. Wanneer een kind vele jaren mutistisch is zal het gedrag van het niet spreken een gewoonte gaan worden. En langdurige gewoontes zijn erg moeilijk te doorbreken. Het is vaak niet eenvoudig om hulp te vinden voor een kind met selectief mutisme. Er zijn namelijk maar weinig geestelijke gezondheidsdeskundigen, artsen en onderwijzers die enige ervaring hebben met selectief mutisme. Er zijn er weinig die veel ervaring hebben met het onderwerp en deze zijn niet altijd bereikbaar voor families met selectief mutisme. In de literatuur wordt er zelfs beschreven dat sommige hulpverleners ‘niet aan selectief mutisme doen’ vanwege het complexe karakter ervan.

Wanneer het vermoeden ontstaat dat zwijgen van het kind niet meer binnen de normale grenzen valt, is het de taak van de ouders om desgewenst net zo lang door te zoeken tot ze een geschikte hulpverlener hebben gevonden die hen helpt bij het behandelen en begeleiden van het kind met selectief mutisme. Je kunt bijvoorbeeld beginnen bij de huisarts, schoolarts of school zorgbegeleider, het consultatiebureau, noem maar op. Daarnaast is het aan te raden om zoveel mogelijk informatie in te winnen over selectief mutisme.

Behandeling van selectief mutisme
Selectief mutisme is een stoornis die moeilijk behandelbaar is gebleken. Zonder behandeling zal een kind er niet zomaar ‘overheen groeien’. Het selectief niet spreken van het kind zal als angststoornis erkend en behandeld moeten worden en dus niet als taal-/spraakstoornis, ook al kunnen er zich wel degelijk ook op dit vlak problemen voordoen bij het kind. De behandeling hiervan zal wel naast de behandeling van de angststoornis moeten bestaan. Bij een juiste diagnose en behandeling is er een goede prognose op verbetering en/of genezing van het selectief mutisme. Het hoofddoel bij de behandeling van selectief mutisme is drieledig, namelijk: het verlagen van de angst bij het kind, het verhogen van zelfvertrouwen (eigenwaarde) bij het kind en het verhogen van vertrouwen in sociale situaties.

De nadruk mag nooit liggen op het ‘aan het praten krijgen’ van het kind. Alle verwachting van verbaliseren moet worden weggenomen. Wanneer angst afneemt en het zelfvertrouwen toeneemt zal het spreken uiteindelijk vanzelf volgen. Hiernaast is het van belang er rekening mee te houden dat alternatieven voor communicatie zoals gebaren, schrijven en/of het gebruiken van pictogrammen alleen aangeboden moet worden aan het kind als opstap naar het weer gaan spreken en niet een vervanger van spraak mag worden. Een deskundige met ervaring op het gebied van selectief mutisme zal een individueel behandelplan voor het kind op moeten stellen. Behandeling bestaat vaak uit een combinatie van gedragsmatige aanpak: positieve bevestiging, minder gevoelig maken voor angstprikkels, speltherapie, psychotherapie, cognitieve gedragstherapie, zelfvertrouwenboosters, stimuleren van het frequent opzoeken van sociale situaties (uiteraard gaat dit zonder te pushen!) en eventueel medicatie.

Zowel de ouders als de school zullen betrokken moeten worden bij het behandelen van het selectief mutisme. Hierbij is het belangrijk dat de houding naar het kind en het selectief mutisme er een is van begrip en steun. Het is waarschijnlijk dat zelfs nadat het mutisme is genezen het kind tot in de adolescentie en volwassenheid geneigd zal zijn te lijden aan symptomen van verlegenheid en sociale angst. Dit zou kunnen betekenen dat het is aan te raden de rol van de therapeut niet te laten eindigen zodra het kind erin slaagt te praten op school.
Bron: selectiefmutisme.nl

Vermoed je dat een kind in je klas selectief mutisme heeft? Breng je vermoedens dan eens onder de aandacht van de ouders. Adviseer hen, indien zij de symptomen herkennen, zich eens te verdiepen in wat selectief mutisme nu precies is en inhoudt. Wellicht dat zij dan geholpen zijn en een diagnose kunnen laten stellen.

Volgende maand weer een nieuwe Diagnose!

Was dit artikel nuttig? ‘Like’ het onderaan de pagina of op Facebook!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s