Recensie: Kruistocht in Spijkerbroek

Kruistocht in spijkerbroek is een jeugdboek dat in 1973 is uitgegeven en geschreven is door Thea Beckman. Het boek gaat over de kinderkruistocht in 1212.

Rudolf Wega, met als bijnaam Dolf, is een 16-jarige jongen die zich bij een experiment met een tijdmachine als vrijwilliger aanmeldt. Door pech strandt hij in de 13e eeuw bij de stad Speyer in Duitsland. Hij sluit zich daar aan bij de kinderkruistocht, die op dat moment toevallig langstrekt, en weet met behulp van zijn twintigste-eeuwse kennis een boel kinderen van een zekere ondergang te redden. Deze kruistocht wordt geleid door de herdersjongen Nicolaas. Nicolaas zou door God uitverkoren zijn om een heilig kinderleger naar Jeruzalem te leiden. Bij Genua bij de zee aangekomen zal de zee splijten zoals het dat deed voor Mozes, en de kinderen zullen over de zeebodem naar het Heilige Land trekken. Dolf weet Nicolaas, de leider van de kruistocht, en de twee monniken Dom Anselmus en Dom Johannes, te overreden de organisatie anders aan te pakken. Zo voert Dolf een zekere organisatiegraad in en weet hij een roodvonkepidemie binnen de perken te houden. Hij redt de kinderen in Rottweil van de hongerdood en leidt de harde overtocht over de Alpen in goede banen. Op een gegeven moment maakt en gebruikt hij zelfs buskruit om met een list een deel van de kruisvaarders bij graaf van Scharnitz te bevrijden. Buskruit was toen nog niet eens uitgevonden. Het gebruik van die kennis leidt echter ook tot beschuldigingen van hekserij en ketterij. Nicolaas ziet Dolf als een bedreiging voor zijn eigen leiderschap en Dom Anselmus wantrouwt de jongen die net iets te intelligent is en niet in het sprookje over de ontzetting van Jeruzalem gelooft. Anselmus en Dolf worden dus al snel tegenstanders van elkaar.

In een volksgericht wordt Dolf door de hulp van zijn vrienden vrijgesproken, maar ternauwernood. Dom Anselmus is duidelijk een onbetrouwbare priester, maar wát er mis is met hem weet Dolf niet precies. Wanneer de kinderkruistocht al bij Genua is aangekomen biecht Dom Johannes, de tweede monnik, het plan aan Dolf op. Hij heeft berouw gekregen en kan niet aanzien wat er zal gebeuren. Het plan is namelijk dat aan de teleurgestelde kinderen, voor wie de zee uiteraard niet zal splijten, schepen worden aangeboden, die hen ‘naar het Heilige Land zou voeren’. De ware bestemming is echter de slavenmarkt van Noord-Afrika, waar de kinderen als slaaf verkocht zouden worden. Deze truc is in Frankrijk al een keer met succes uitgehaald. Dolf licht de kinderen in en Anselmus wordt al gauw ontmaskerd. De kinderen lynchen de nepmonnik. Nu is het echter de vraag waar ze naartoe moeten. De meeste kinderen trekken dieper Italië in, een stuk of duizend keren onder leiding van Dom Johannes naar Duitsland terug. Maar Italië is een schiereiland, een doodlopende weg. Steeds meer kinderen verlaten het nu snel slinkende leger om zich in Toscane of Umbrië te vestigen. Nog één keer redt Dolf de kinderen van de graaf van Trasimeno. Ten slotte bereikt het slinkende leger Bari en Brindisi. Daar ontdekt Dolf dat zijn familie hem zoekt, en hij weet terug te keren naar zijn eigen tijd.

Een mooi verhaal met een interessante geschiedenis. Een prachtig boek om in de klas voor te lezen dus.

Was dit artikel nuttig? ‘Like’ het onderaan de pagina of op Facebook!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s